Ούτε ντελίβερι, ούτε διασκέδαση, ούτε ζωή. Τι έχουμε πάθει;

Είναι Παρασκευή βράδυ. Κάθομαι στον καναπέ του σαλονιού και στα χέρια μου κρατάω τη συσκευή που καθορίζει τη ζωή μου, όσο τίποτα άλλο: το ρούτερ. Αυτό το μικρό, άχαρο και σκονισμένο μηχάνημα, μου προσφέρει καθημερινά τον άυλο θησαυρό της εποχής μας, το Ίντερνετ. Χάρη σε αυτό, μπορώ να μιλάω με τους φίλους μου σε μια ντουζίνα εφαρμογές, να πληρώνω λογαριασμούς από το κρεβάτι μου, να διαβάζω, να ακούω μουσική στο Spotify, να βλέπω σειρές στο Netflix, να μπαίνω στο Tinder ή να βρίσκω μια προσωπική διέξοδο για τις ορμόνες μου. Για να μην τα πολυλογώ, ό,τι κάνω στη ζωή μου, το κάνω με το Ίντερνετ και τα social media. Μάλλον και εσείς.

 

Ήρθε η ώρα να το παραδεχθούμε όμως: Η φάση με το Ίντερνετ δεν είναι τόσο υπέροχη όσο φαίνεται. Οι διαγνώσεις ναρκισσιστικής διαταραχής προσωπικότητας έχουν σημειώσει εκρηκτική άνοδο την τελευταία δεκαετία -ανάλογη με εκείνη της παχυσαρκίας- και σε μεγάλο βαθμό, η αύξηση οφείλεται στην εξάπλωσητων social media και τη γενικευμένη χρήση του Διαδικτύου. Μια ημέρα, την ώρα που περίμενα έναν κύριο, μέχρι να έρθει η σειρά μου να βγάλω λεφτά από το ΑΤΜ, έπιασα τον εαυτό μου να βγάζει το κινητό από την τσέπη, για να χαζέψει στο Facebook αυτά τα ελάχιστα δευτερόλεπτα που έπρεπε να κάνω υπομονή. Ένιωσα εθισμένος, μάλλον γιατί ήμουν. Λίγο αργότερα διάβασα ότι αυτή η συμπεριφορά είναι ένδειξη εθισμού στα κοινωνικά δίκτυα. Και ναι, το διάβασα στο ίντερνετ.

αι μετά ήρθε η ιδέα. Αναρωτήθηκα αν τελικά μπορώ να ζήσω και χωρίς αυτό. Μπορώ να κερδίσω ξανά την αθώα και απλή αναλογική ζωή που απολάμβανα κάποτε ως παιδί, μακριά από τα «Μου αρέσει», τα «χαχαχα» και τα «ουάου»;

Το ερώτημα με έβαλε στον πειρασμό να κάνω ένα πείραμα: να αποσυνδεθώ από το Ίντερνετ και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο. Αυτήν τη στιγμή βρίσκομαι εδώ, με το ρούτερ στα χέρια. Το αποσυνδέω. Νιώθω ότι θα επιβιώσω και χωρίς αυτό. Ο εφιάλτης έχει μόλις ξεκινήσει.

Βάζω το ρούτερ σε μια σκοτεινή γωνία της ντουλάπας. Παίρνω βαθιά ανάσα. Έχω περάσει άλλη μία μίζερη και πιεστική Παρασκευή, γεμάτη μηνύματα με συναδέλφους, φίλους και επίδοξους συνεντευξιαζόμενους. Έτσι, η αποσύνδεση συνοδεύεται από ένα πρώτο αίσθημα ανακούφισης. «Επιτέλους, θα ηρεμήσω, δεν μπορεί κανείς να με ενοχλήσει τώρα», σκέφτομαι. Βάζω τα μακαρόνια να βράζουν και ανοίγω ένα μπουκάλι κρασί. «Ναι ρε Ίντερνετ, δεν σε έχω και τόσο ανάγκη», λέω από μέσα μου με αυτοπεποίθηση.

Όμως, η χαλάρωση μετά από μια δύσκολη εβδομάδα δεν θέλει μόνο κρασί, αλλά και μουσική. Τότε, το χαμόγελο αυτοπεποίθησης σβήνει από τα χείλη. Τις περισσότερες φορές ακούω μουσική μέσω Spotify και YouTube, τα οποία τώρα ήταν απαγορευμένα. «Θα υπάρχει κάποια λύση, δεν μπορεί», λέω προσπαθώντας να ηρεμήσω τον αγχωμένο εαυτό μου, που δεν αντέχει στη σκέψη ενός Σαββατοκύριακου χωρίς μουσική, ενός Σαββατοκύριακου χωρίς ζωή, χωρίς ίντερνετ, χωρίς ανάσα.

 

Τελικά, θυμάμαι ότι στο πατάρι έχουν ξεμείνει κάτι παλιά CD από την τελευταία μετακόμιση. Παίρνω μία καρέκλα από την κουζίνα, ανεβαίνω πάνω και με δυσκολία σκαρφαλώνω στο πατάρι. Ανοίγω κούτες, την ώρα που ιδρώνω από την προσπάθεια και την κλειστοφοβία. Μετά πολλών κόπων και βασάνων, καταφέρνω να ξεθάψω από μία σκονισμένη χαρτόκουτα τρία αραχνιασμένα CD από τα εφηβικά μου χρόνια: To Master of Puppets των Metallica, το Love at First Sting των Scorpions και το Metal Heart των Accept. «Μόνο η Ηλιάνα λείπει», σκέφτομαι, η πρώτη κοπέλα που φίλησα στο γυμνάσιο. Η ζωή χωρίς Ίντερνετ, σου φέρνει παλιές αναμνήσεις και σου παίρνει τη μουσική.

Έστω και έτσι, έχω κάτι να ακούσω.

Βάζω τους Metallica. Το CD κολλάει. Ξενέρωμα. Βάζω τους Scorpions. Και αυτοί κολλάνε. Φρίκη.

Τελευταία μου ελπίδα να ακούσω ένα ρημάδι τραγούδι είναι οι Accept. Βάζω το CD στον υπολογιστή, σχεδόν με θρησκευτική ευλάβεια. «Σε παρακαλώ, παίξε», πιάνω τον εαυτό μου να λέει. Το θαύμα γίνεται και το Metal Heart παίζει.

Έπος. Σχεδόν πανηγυρίζω. Είναι έπος να καταφέρνεις να ακούς ένα τραγούδι, αν δεν έχεις Ίντερνετ. Ο ενθουσιασμός σύντομα περνάει, όμως, διότι προφανώς βαριέμαι γρήγορα. Ακούω το τραγούδι μία, δύο, τρεις φορές. Ακούω τον δίσκο μία, δύο, τρεις φορές. Κάποια στιγμή, το κλείνω. Και τώρα, τι;

Πολύ σύντομα έβγαλα το πρώτο συμπέρασμα από το πείραμά μου: ήταν μία απαίσια ιδέα που κακώς ήθελα να μετατρέψω σε κείμενο, καθώς μέσα σε λίγα λεπτά, εκεί που μπορούσα να ακούω ό,τι θέλω από δισεκατομμύρια τραγούδια, πλέον έπρεπε να αρκεστώ σε έναν δίσκο δέκα τραγουδιών. Αυτό λέγεται ήττα. Αυτο λέγεται μια απροετοίμαστη είσοδο στην αναλογική εποχή.

Αρχίζω να περιφέρομαι στο σπίτι, ψάχνοντας απελπισμένα κάτι ενδιαφέρον να κάνω. Δεν υπάρχει τίποτα, απολύτως τίποτα. Το σπίτι μου έχει μεταμορφωθεί σε χώρο που θυμίζει σπηλιά πρωτόγονων ανθρώπων. Το μόνο που φαίνεται να λειτουργεί αναλογικά ως μορφή ψυχαγωγίας είναι τα βιβλία, όμως, ας είμαι ειλικρινής, θα διαβάσω Παρασκευή βράδυ; Με τίποτα.

Κάθομαι στον καναπέ και ανοίγω την τηλεόραση. Μετά από λίγα λεπτά καταλαβαίνω ότι το επίπεδο του trash στη ελληνική TV έχει μεγαλώσει αρκετά, από την τελευταία φορά που την άνοιξα. Μετά από ένα πεντάλεπτο νευρικού ζάπινγκ, καταλήγω στο κανάλι της Βουλής, όπου παίζει το άκρως ενδιαφέρον κοινοβουλευτικό έργο σε επανάληψη, κατά τη διάρκεια του οποίου κάποιοι άγνωστοι σε μένα βουλευτές συζητούν για «ΕΣΠΑ», το «κοινωνικό μέρισμα» και άλλα «ανακουφιστικά μέτρα για τους νεόπτωχους Έλληνες». Τι να κάνω; Αράζω στον καναπέ και χαζεύω τους βουλευτές να τσακώνονται. Οι ομιλίες είναι νανουριστικές και χωρίς να το καταλάβω με παίρνει ο ύπνος από τις εννιά το βράδυ. Ναι, εννιά το βράδυ. Λίγες ώρες μετά την έναρξη του πειράματος, κοιμάμαι. Ο ύπνος μειώνει την θητεία.

Το δεύτερο συμπέρασμα από το πείραμά μου είναι ότι η ζωή χωρίς το Ίντερνετ είναι πολύ βαρετή, επειδή πλέον η παγκοσμιοποιημένη ψυχαγωγία μας περνάει σχεδόν αποκλειστικά από το Διαδίκτυο. Κάπως έτσι έχασα ένα βράδυ Παρασκευής.

 

Από την άλλη, αυτό είχε το θετικό ότι χωρίς το Ίντερνετ κατάφερα μετά από καιρό να κοιμηθώ καλύτερα, προφανώς επειδή δεν είχα τι να κάνω. Ο κακός ύπνος την εποχή του Ίντερνετ είναι ο κανόνας για κάτι ψυχάκηδες σαν εμένα (και εσένα). Κάθε βράδυ, παρότι κουτουλάω από τη νύστα, με βασανίζω κρατώντας με ξύπνιο και βλέποντας σειρές ή τσατάροντας για πέντε και έξι ώρες. Αυτό κρατάει μέχρι τις 3 το πρωί και το αποτέλεσμα είναι κάθε πρωί να σηκώνομαι κομμάτια και να είμαι κουρασμένος 24 ώρες το 24ωρο, επτά ημέρες την εβδομάδα. Όμως εκείνο το βράδυ της Παρασκευής, όλα άλλαξαν: Η βαρεμάρα από την έλλειψη ερεθισμάτων και το μέτριο πρόγραμμα της ελληνικής τηλεόρασης είχαν ευεργετικές συνέπειες στην ξεκούρασή μου, καθώς το επόμενο πρωί σηκώθηκα -χωρίς ξυπνητήρι, εδώ θέλει αντίδραση «ουάου»- από τις οκτώ το πρωί, ετοίμασα κανονικό πρωινό -μετά από αρκετούς μήνες, εδώ βάλτε «τέλειο»- και μέχρι το μεσημέρι, είχα κάνει τα ψώνια μου, είχα καθαρίσει το σπίτι και είχα πληρώσει λογαριασμούς - στους λογαριασμούς βάλτε αντίδραση «λυπάμαι».

Τo πρωί του Σαββάτου με βρίσκει αγκαλιά με το τηλεκοντρόλ. Το κανάλι της Βουλής συνεχίζει απτόητο με ντοκιμαντέρ, προφανώς σε επανάληψη. Το πρώτο πράγμα που κάνω μόλις ξυπνάω, είναι να ψαχουλέψω πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού, για να βρω το κινητό. Ανοίγω το Facebook. Σημείωση: το να ανοίγεις τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αμέσως μόλις ξυπνήσεις είναι άλλη μία ένδειξη εθισμού στα social media, όπως λένε έρευνες.

 

«Δεν υπάρχει σύνδεση στο Ίντερνετ», διαβάζω στην οθόνη και θυμάμαι το βασανιστικό πείραμά μου. Βάζω μία τυχαία πρωινή εκπομπή να παίζει στην τηλεόραση, ρίχνω λίγο κρύο νερό στο πρόσωπό μου και ανάβω την καφετιέρα. Ευτυχώς, αυτή λειτουργεί χωρίς Ίντερνετ.

Είναι δύσκολο να είσαι μόνος σου, όμως είναι ακόμη πιο δύσκολο να παραδεχτείς ότι είσαι μόνος σου, χωρίς τα social media, χωρίς τα like και την ψεύτικη προσοχή της καρδούλας του Instagram.

Αν και είναι νωρίς και έχω άπλετο χρόνο μπροστά μου, νιώθω ένα πρωτοφανές άγχος. Η αποσύνδεση από τα social media με έκανε να νιώθω ότι κάπου εκεί έξω συμβαίνει κάτι που εγώ δεν ξέρω. «Αν γίνει κάτι σημαντικό, θα το πει η τηλεόραση», σκέφτομαι. Όμως, αν συνέβαινε κάτι στον προσωπικό μου κύκλο; Αν με χρειάζονταν στη δουλειά; Αν με χρειαζόταν κάποιος φίλος μου; Όλοι επικοινωνούν μαζί μου μέσω κάποιας εφαρμογής. Ξέρω ότι όλοι θεωρούν δεδομένο ότι θα με βρουν στα social και εγώ δεν είμαι εκεί. Πιο πολύ από όλα φοβάμαι μήπως μου έστειλε στο Tinder η υπέροχη τύπισσα που είχα κάνει match την προηγούμενη εβδομάδα και έτσι χάνω την ευκαιρία για ένα πολλά υποσχόμενο σαββατόβραδο.

Δέκα ώρες μετά: Το άγχος

Το άγχος συνδυάζεται με ένα συναίσθημα στεναχώριας. Ξαφνικά, το κινητό δεν χτυπά και αισθάνομαι ότι κανείς δεν με αναζητά, ότι κανείς δεν με ψάχνει. Προσπαθώ να καταλάβω από πού προέρχεται αυτό το αρνητικό συναίσθημα και -τέταρτο συμπέρασμα- καταλαβαίνω ότι τα social media σε μεγάλο βαθμό καλύπτουν (με επίπλαστη επικοινωνία) την έλλειψη πραγματικής επικοινωνίας, που κυριαρχεί στην κανονική ζωή. Είναι δύσκολο να είσαι μόνος σου, όμως είναι ακόμη πιο δύσκολο παραδεχτείς ότι είσαι μόνος σου, χωρίς τα social media, χωρίς τα like, τις φωτογραφίες, τα σχόλια, τη διάδραση, χωρίς την ψεύτικη προσοχή της –εύκολης- καρδούλας που σου προσφέρουν όσοι σε ακολουθούν στο Instagram. Στην εποχή του Ίντερνετ, δεν έχει τόση σημασία αν είσαι μόνος σου. Περισσότερη σημασία έχει να μπορείς να θάψεις τη μοναξιά σου βαθιά μέσα σου, μπαίνοντας σε δίκτυα με χιλιάδες φίλους, τους περισσότερους από τους οποίους θα αποφύγεις όταν τους δεις στον δρόμο, αλλά τους θες όταν έρχεται η ώρα του like.

 

O χρήστης των κοινωνικών δικτύων στον «πρώτο κόσμο» αγγίζει το κινητό του 2.600 φορές την ημέρα.

Η αποσύνδεση με κάνει να νιώσω ασήμαντος. Δεν έχω ποστάρει κάποια φωτογραφία από τον αθηναϊκό ουρανό με hashtag #skyporn και ως εκ τούτου δεν έχω πάρει μερικές δεκάδες like, που θα με κάνουν «γνωστό» ανάμεσα σε αγνώστους και θα με βοηθήσουν να ξεπεράσω τις αποτυχίες της πραγματικής ζωής. Η ψηφιακή ζωή σού δίνει τη δυνατότητα να ξεπεράσεις με επίπλαστο τρόπο το μειονεκτικό συναίσθημα που νιώθεις απέναντι σε πρόσωπα και προκλήσεις της κανονικής ζωής. Σου δίνει την ψευδαίσθηση ότι είσαι πιο σημαντικός όταν παίρνεις 150 like, την ώρα που ο άλλος παίρνει 50 ή 20. Σε κάνει να νομίζεις ότι μας ενδιαφέρει σε τι κούπα πίνεις τον πρωινό καφέ σου που ποστάρεις με hashtag #morning #saturday_morning #coffee #coffee_lover και ό,τι άλλο σκεφτείς, για να πάρεις περισσότερα like.

Σε όλο αυτό το παιχνίδι παίζω κι εγώ προφανώς. Μένοντας offline, δεν πήρα τα 100 like επίπλαστης προσοχής με τα οποία με τροφοδοτούν οι φίλοι μου. Το αίσθημα μοναξιάς έγινε πιο έντονο από τη σιωπή: όχι από τη σιωπή κάποιου ανθρώπου, αλλά από τη σιωπή του Messenger, του Viber, του WhatsΑpp, οι ήχοι των οποίων θα χτυπούσαν ως καμπάνες προσοχής: «Ε, Θοδωρή, κάποιος σε σκέφτηκε».

«Υπάρχει κάποιος που να ενδιαφέρεται πραγματικά για μένα εκεί έξω;», αναρωτιέμαι. Η απόλυτη σιωπή και η μιζέρια που αυτή αποπνέει με στέλνουν έξω από το σπίτι. Ξεκινώ να περπατάω ανάμεσα σε κόσμο. Πηγαίνω στη Βαρβάκειο, περνάω από τη λαϊκή, επισκέπτομαι το σουπερμάρκετ της γειτονιάς. Το αίσθημα μοναξιάς υποχωρεί, όταν η έλλειψη ψηφιακής επικοινωνίας αντικαταστάθηκε από την παραδοσιακή λεκτική και από τον συγχρωτισμό μου με άλλους ανθρώπους. Ωστόσο, δεν εξαλείφεται, καθώς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης περιτριγυρίζεσαι από ανθρώπους που -θεωρητικά και σε κάποιον βαθμό- γνωρίζεις. Τώρα, είμαι ανάμεσα σε ξένους.

 

15 ώρες μετά: Η απελπισία και τα βιβλία

Γυρίζω σπίτι με κακή διάθεση. «Πώς γεμίζουμε τώρα τόσο ελεύθερο χρόνο με ουσία;», αναρωτιέμαι. Η βιβλιοθήκη μου είναι η μοναδική σανίδα σωτηρίας. Πράγματι, πρώτη φορά χώρεσα τόσο Brecht, Hemingway, Rilke και Dostoyevsky σε ένα απόγευμα. Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι ότι στην αρχή μού ήταν πολύ δύσκολο να συγκεντρωθώ πάνω από το βιβλίο, αφού κάθε λίγο και λιγάκι κοίταζα το κινητό μου, έχοντας συνηθίσει να με αποσπούν από ό,τι κάνω οι ειδοποιήσεις των διάφορων εφαρμογών. Μετά από αρκετή προσπάθεια, απολαμβάνω σιγά-σιγά το γεγονός ότι πλέον μπορώ να αφιερωθώ απερίσπαστος σε μια δραστηριότητα που ήθελε αφοσίωση, την οποία συχνά δεν έχουμε, αφού επιστρέφουμε συνέχεια στην οθόνη μας. Πώς να συγκεντρωθείς πάνω σε κάτι, όταν σύμφωνα με έρευνες, ο χρήστης των κοινωνικών δικτύων στον «πρώτο κόσμο» αγγίζει το κινητό του 2.600 φορές την ημέρα;

Μετά το διάβασμα, πηγαίνω για τρέξιμο. Είναι εντυπωσιακό ότι η αίσθηση μοναξιάς υποχωρεί όσο κάνω δραστηριότητες που μου αρέσουν και με γεμίζουν. Συνειδητοποιώ -πέμπτο συμπέρασμα- ότι αν δεν έχεις Ίντερνετ, δεν έχεις την ψευδαίσθηση ότι είσαι σημαντικός, αλλά έχεις πολύ περισσότερο χρόνο – και μάλιστα, ποιοτικό χρόνο. Πράγματι, αντί να τσατάρω με τις ώρες ή να ανεβάζω ηλίθια Instagram stories, μπορούσα να αφιερωθώ σε πράγματα που με χαλάρωναν και απολάμβανα, τα οποία πάντα ανέβαλα, «επειδή δεν είχα χρόνο».

20 ώρες μετά: Η πείνα

Γυρίζω σπίτι, κάνω ένα γρήγορο μπάνιο και προσπαθώ να δραπετεύσω όσο πιο γρήγορα γίνεται. Κανονίζω να βγω με τη Μαρία, μια φίλη μου που έχω καιρό να δω. Όταν καθόμαστε στο τραπέζι, βγάζει αμέσως το κινητό της από την τσάντα της.

 

«Μήπως μπορείτε να μου πείτε τον κωδικό του Wi-Fi;», είναι το πρώτο πράγμα που ρωτά τον σερβιτόρο, προτού καν τον ρωτήσει αν έχουν το αγαπημένο της ουίσκι.

Συνδέεται. «Δεν θα βάλεις το Wi-Fi; Τσάμπα θα φας τα δεδομένα σου», μου λέει την ώρα που πληκτρολογεί τον κωδικό.

«Προτιμώ να μείνω offline», απαντάω.

«Εσύ; Εσύ χωρίς Ίντερνετ θα πεθάνεις», λέει γελώντας.

Πρoτού προλάβω να απαντήσω, χτυπάει στο κινητό της το Messenger. «Με συγχωρείς, δώσε μου ένα λεπτό», μου λέει και το αρπάζει.

Με τη Μαρία περάσαμε μαζί ένα τρίωρο. Έπιασε το κινητό της 32 –μετρημένες- φορές, για να απαντήσει σε μήνυμα ή για να μου δείξει κάτι για το οποίο μου μιλούσε. Οι συζητήσεις μας διακόπτονταν κάθε πέντε λεπτά. Το αποτέλεσμα ήταν η κουβέντα να χάνει τον ειρμό της, να ξεχνάμε τι λέμε, να χανόμαστε. Συχνά, η Μαρία φάνηκε να σκέφτεται περισσότερο τι της γράφουν στο chat και λιγότερο τι της λέω εγώ, ενώ διέκοπτε την κουβέντα μας, για να μου πει για ποιο πράγμα μιλούσε στο κινητό και όλο αυτό έκανε τη συνάντηση λιγότερο ενδιαφέρουσα και από το φτηνό ρούμι που έπινα.


Εικονογράφηση: Joel Benjamin

Το έκτο συμπέρασμα που προέκυψε από τη σαββατιάτικη έξοδό μου ήταν απλό: τα κοινωνικά δίκτυα και το Ίντερνετ καταστρέφουν ολοκληρωτικά τη δια ζώσης επικοινωνία, είτε αυτή οφείλεται σε επιλογή του χρήστη (τσεκάρω τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και το chat, επειδή μου αρέσει) είτε σε ανάγκη του, καθώς σε κάποια επαγγέλματα, το να είσαι ενεργός 24 ώρες το 24ωρο σημαίνει ότι είσαι προσβάσιμος 24 ώρες το 24ωρο από το αφεντικό σου.

30 ώρες μετά: Νέα μοναξιά

Παρότι η τοξική χρήση του Ίντερνετ καταστρέφει την επικοινωνία και τον ποιοτικό χρόνο, κατάλαβα ότι η ζωή χωρίς αυτό έχει κάποιες ανυπέρβλητες δυσκολίες. Η μεγαλύτερη από αυτές -έβδομο συμπέρασμα- είναι ότι χωρίς Ίντερνετ γίνεται εξαιρετικά δύσκολη η πρόσβαση ακόμη και στην απλούστερη πληροφορία. Για παράδειγμα, το μεσημέρι της Κυριακής αποφασίζω ότι θέλω να φάω κινέζικο. Ωστόσο, για να κάνω την παραγγελία, έπρεπε να έχω το τηλέφωνο και για να έχω το τηλέφωνο, έπρεπε να έχω Ίντερνετ, μιας και προφανώς δεν έχω στο σπίτι άχρηστη χαρτούρα από εστιατόρια που κάνουν ντελίβερι στην περιοχή όπου μένω. Αντί λοιπόν να κάνω ένα ψάξιμο και σε 20 λεπτά να τρώω το κοτόπουλο με τα καυτερά καρυκεύματά του, μου παίρνει μισή ώρα να περπατήσω μέχρι το κινέζικο, άλλο ένα τέταρτο να περιμένω μέχρι να ετοιμαστεί το φαγητό και άλλο ένα μισάωρο, μέχρι να επιστρέψω. Τριπλάσιος χρόνος.

 

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα που δείχνει ότι το Ίντερνετ αποτελεί -όπως τα περισσότερα πράγματα στη ζωή μας- ένα εργαλείο με θετικά και αρνητικά ήταν το ντέρμπι Παναθηναϊκού-ΑΕΚ το βράδυ της περασμένης Κυριακής. Κατά κανόνα, τέτοια ματς τα παρακολουθώ από το ραδιόφωνο και μέσω εφαρμογών. Καθώς όμως δεν έπαιζε ραδιόφωνο στο σπίτι και υπήρχε το εμπάργκο στο Ίντερνετ, αποφασίζω να ακολουθήσω την παραδοσιακή οδό και να δω το παιχνίδι στην τηλεόραση, σε κάποια καφετέρια.

Το αρνητικό της υπόθεσης είναι ότι με το Ίντερνετ θα μπορούσα, παρακολουθώντας το παιχνίδι, να κάνω και κάτι άλλο στο σπίτι. Από την άλλη, αυτό θα σήμαινε ότι θα είχα περισσότερες ασχολίες ταυτόχρονα και άρα δεν θα ήμουν σε καμία εντελώς συγκεντρωμένος.

Αφού κάθομαι στο τραπεζάκι μου, παρατηρώ ότι οι περισσότεροι παρακολουθούν λιγότερο το παιχνίδι και περισσότερο τις οθόνες των κινητών τους. Το κορυφαίο σκηνικό έρχεται, όταν ο Παναθηναϊκός σκοράρει και ένας από αυτούς που σκρόλαρουν με μανία λέει: «Όχι, ρε γαμώτο, έχασα το γκολ».

Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, πιάνω κουβέντα με τον τύπο που δεν έχει ρίξει ούτε μία ματιά στο κινητό του. Μου έκανε τόση εντύπωση και τον ρωτάω γιατί. Αποκαλύπτεται ότι δεν έχει Facebook. «Πού ζεις ρε φίλε;», αντιδρά ένας από το διπλανό τραπέζι, που τον άκουσε. «Εγώ, τουλάχιστον, δεν χάνω τα γκολ», απαντά.

Σοβαρό εργατικό ατύχημα σημειώθηκε σήμερα το απόγευμα στο Φρέναρος, όπου σύμφωνα με πληροφορίες του Ν.Α, ακρωτηριάστηκαν τα χέρια εργάτη Βουλγαρικής καταγωγής.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την αστυνομία, αλλά και με μάρτυρες που βρέθηκαν στη σκηνή, ο Βούλγαρος, κάτω από συνθήκες που διερευνώνται από την αστυνομία και το Γραφείο Εργασίας, έβαλε κατα λάθος το χέρι του στον άξονα που βρίσκεται στο πίσω μέρος του τρακτέρ, με αποτέλεσμα να ακρωτηριαστεί. Έπειτα, στην προσπάθεια του να ξεμπλέξει το αριστερό του χέρι με το δεξί, υπέστη σοβαρά τραύματα. Σύμφωνα με τις πρώτες (ανεπίσημες) πληροφορίες του neAmmochostos, το πιο πιθανόν είναι ότι και το δεξί του χέρι έχει ακρωτηριαστεί.

Ο Βούλγαρος εργάτης, διακομίσθηκε εσπευσμένα σε εξειδικευμένη κλινική στη Λεμεσό για να του παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες.

neAmmochostos

 

 

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα γεγονότα όπως παρουσιάζονται στην Ηavadiskibris, η 38χρομη μητέρα, την Δευτέρα 20/11 έφερε στη ζωή το τρίτο της παιδί. Ωστόσο, 48 ώρες μετά τη γέννα, η ίδια κατέρρευσε αιφνιδίως με αποτέλεσμα να μεταφερθεί στο “κρατικό” νοσοκομείο Αμμοχώστου για να τις παρασχεθεί η απαραίτητη ιατρική περίθαλψη.

Δυστυχώς όμως, η άτυχη 38χρονη δεν κατάφερε να κρατηθεί στη ζωή και λίγο μετά τις 10:30 της Τετάρτης 22/11 άφησε την τελευταία της πνοή στο κρεβάτι του “κρατικού” νοσοκομείου.

Την ίδια μέρα έγινε αυτοψία για να προσδιοριστεί η αιτία θανάτου της Elçin Kuruoğlu, από όπου δείγματα ιστών που ελήφθησαν στάλθηκαν στο Ινστιτούτο Ιατροδικαστικής Ιατρικής της Κωνσταντινούπολης, ενώ το “Υπουργείο Υγείας” ξεκίνησε έρευνα για τον ύποπτο θάνατο.

Η 38χρονη Elçin, άφησε πίσω της τρία παιδιά, ένα 9χρονο αγοράκι, ένα 4χρονο κοριτσάκι και το μόλις δύο ημερών παιδάκι που είχε γεννηθεί πριν το τραγικό συμβάν.

Η κηδεία της άτυχης γυναίκας θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 23/11 στην κατεχόμενη Αμμόχωστο.

Bebeğine sevinemedi

Πηγή: tothemaonline.com


 
 

Πριν από αρκετά χρόνια ο Θείος του άτυχου 32χρονου Βασίλη Γιοβάνη, ήταν στην Αμερική και εργαζόταν. Εμελλε να  "φύγει" για πάντα, προδομένος από την καρδιά του.Τα δύο αδέλφια του, στη μνήμη του έδωσαν στους δύο γιους του, το όνομα Βασίλης.

Και οι δύο "έσβησαν" από την ίδια ασθένεια. Μια τραγική ιστορία που κάνει απύθμενο τον πόνο για το φευγιό του Βασίλη. Τόσο νωρίς... Πριν από ένα περίπου μήνα, κρατούσε ευτυχισμένος αγκαλιά την αγαπημένη του Μαρία ντυμένη στα λευκά, νυφούλα. Και οι δύο, υπεραγαπούσαν τον μικρό τους "θησαυρό" τον Γιωργάκη. Μια τεράστια θλίψη, ένας ατελείωτος θρήνος στο Λάππα και σε ολόκληρη τη δυτική Αχαΐα για τον ξαφνικό θάνατο του Βασίλη Γιοβάνη.

Έντιμος, αγωνιστής και φίλος. Έτσι τον χαρακτηρίζουν όσοι γνώριζαν τον ερασιτέχνη ποδοσφαιριστή του Ατρομήτου Λάππα. Πριν από μερικούς μήνες, πέρασε περιπέτεια με την καρδιά του. Όμως τα κατάφερε και βγήκε νικητής. Γέλασε και πήρε δύναμη αργότερα από το γάμο του και τον μικρό του γιο. Τα χαμόγελα όμως σήμερα το πρωί... πάγωσαν για πάντα.

Ο Βασίλης Γιοβάνης ήταν ηλεκτρολόγος, αγρότης και ένας από τα δυνατά χαρτιά της ομάδας του Ατρομήτου στο Λάππα. Στις τελευταίες εκλογές ήταν υποψήφιος με την παράταξη του Παναγιώτη Κουνάβη ΑΚΙΔΑ. Ο επικεφαλής της σημείωσε: "Η ξαφνική απώλεια του συνδημότη και συναγωνιστή Βασίλη Γιοβάνη, μας γεμίζει βαθιά θλίψη.Παιδί του μόχθου, δραστήριος και αθλητής, ιδιαίτερα αγαπητός από όλους,θα μας λείψει. Εκφράζουμε τα θερμά συλλυπητήριά μας στην σύζυγο του Μαρία και την οικογένειά του. Καλό σου ταξίδι Βασίλη!"

Υπόθεση κλοπής και πρόκλησης κακόβουλης ζημιάς διερευνά η Αστυνομία στην επαρχία Πάφου.

Συγκεκριμένα, 45χρονος ιδιοκτήτης συγκροτήματος διαμερισμάτων στην πόλη Πάφου, κατήγγειλε χθες στην Αστυνομία ότι κατά τη διάρκεια της νύχτας, από ανοιχτό αλλά περιφραγμένο χώρο του συγκροτήματος, κλάπηκαν δύο τηλεοράσεις και δύο αποκωδικοποιητές καθώς και συρτάρι ταμειακής μηχανής που περιείχε χρηματικό ποσό. Επίσης κλάπηκε αριθμός κινητών τηλεφώνων τα οποία ανήκουν σε 37χρονο υπάλληλο του συγκροτήματος.

Μέλη της Αστυνομίας διενήργησαν εξετάσεις στη σκηνή όπου διαπιστώθηκε ότι οι δράστες της κλοπής εισήλθαν εντός του περιφραγμένου χώρου του συγκροτήματος παραβιάζοντας σημείο της μεταλλικής περίφραξης, προκαλώντας ζημιά σε αυτή.

Από τις εξετάσεις που έγιναν προέκυψε μαρτυρία εναντίον 18χρονου και εναντίον 22χρονου, οι οποίοι συνελήφθησαν χθες βάσει Δικαστικών ενταλμάτων και τέθηκαν υπό κράτηση για διευκόλυνση των ανακρίσεων.

Μετά από έρευνα που έγινε βάσει Δικαστικού εντάλματος στο όχημα του 22χρονου, μέλη της Αστυνομίας εντόπισαν μέρος της πιο πάνω περιουσίας που είχε κλαπεί.

Το ΤΑΕ Πάφου διερευνά την υπόθεση.

Πηγή: cyprustimes.com